Super User

Super User

پست الکترونیکی: این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
پنج شنبه, 28 تیر 1397 06:38

برخورد ناموثر با بدحجابی

محمدتقی فاضل میبدی
برخورد دستگاه قضایی یا نیروی انتظامی با مساله بدحجابی تاكنون مثمرثمر نبوده است. هر نوع برخورد خشن و تندی كه با بدحجابی صورت گرفت، نتوانست نظر متولیان آن را نیز تامین كند. بنابراین اقدامات فرهنگی و آموزشی در این زمینه باید جایگزین برخوردهای خشن و كیفری شود. حتی لازم نیست كه بدحجابی را به مساله اصلی كشور تبدیل كنیم و بودجه عظیمی برای آن كنار بگذاریم. اینكه نیروهای دولتی و حاكمیتی را برای مساله بدحجابی بسیج كنیم، در شرایطی كه مشكلات عدیده اقتصادی، سیاسی و سیاست خارجی اولویت بیشتری دارد، اقدام درستی نیست. حوزه‌های علمیه، دانشگاه‌ها و آموزش و پرورش باید به فرهنگ‌سازی در مورد حجاب ادامه دهند و در همین حد كافی است. اینكه بودجه زیادی برای این كار خرج كنیم، نه تنها گرهی از مشكل باز نمی‌كند بلكه باعث اعتراض در جامعه نیز خواهد بود.
مهم این است كه دستگاه قضایی و نیروی انتظامی خود را از این مساله كنار بكشند و موضوع را به دستگاه‌های تبلیغاتی واگذار كنند. نباید فراموش كرد كه گستردگی اقدامات خشن در كشور ممكن است فضای اعتراضی را در جامعه به وجود آورد. چنان‌كه تاكنون نیز شاهد اعتراض‌هایی در این رابطه بوده‌ایم. نباید بگذاریم كه چنین مسائلی به تقابل با حكومت كشیده شود. برخی رفتارهای نسنجیده ممكن است چنین پیامدهای ناگواری داشته باشد و به كشور هزینه تحمیل می‌كند. حاكمیت باید موضوع را از دستور كار خود خارج كرده و به مسائل مهم‌تر بپردازد. مشكلات كلان و مهمی در كشور وجود دارد كه باید به آنها رسیدگی شود. رسیدگی به مفاسد اقتصادی و بحران ارزی در كشور اولویت دارد. دغدغه حاكمیت باید حل این مسائل در كشور باشد. مردم خودشان دغدغه دارند و به تبلیغات فرهنگی نیز می‌پردازند. تبلیغات فرهنگی در زمینه بدحجابی باید توسط نهادهای غیرحكومتی پیگیری شود. علما و روحانیون نیز از دیرباز وظیفه امر به معروف و نهی از منكر خویش را انجام می‌دادند. همچنین زنانی كه دغدغه حجاب دارند می‌توانند ان جی او تشكیل داده و به تبلیغ حجاب بپردازند. این نوع از فرهنگ‌سازی بسیار موثر‌تر از روش‌های قضایی و خشن در برخورد با مشكل بدحجابی است.
هادی سروش
اما بررسی خطای یک جوان
جوانی در محیط نه چندان مثبتی قرار می گیرد و احساسات افراطیش برای نشاط و شادی گُل می کند و می رقصد!
در مرحله بعد این جوان، در رسانه سراسری آورده می شود و با اشک و آه از کرده خود اظهار پشیمانی می کند! این دو موضوعی است که نیاز به ده ها کارشناسی بر اساس علوم مختلف جامعه شناسی و روانشناسی و سیاسی و دینی دارد.
اما  فقه و اخلاق در اینجا چه می گوید ؟
اول؛بحث "رقص" یک موضوع نه چندان ساده پژوهشی و اجتهادی است که گزارشی از آن، از روزنه فقه چنین است:
تنها حدیثی که فقهاء برای حرمت "رقص" به آن تمسک کرده اند؛ روایت کلینی به سندش از سکونی - بر اساس مبانی مشهور معتبر است - از امام صادق است که: پیامبرهمگان از چهار چیز،نهی فرموده است؛ «انهاکم عن الزَفن و المِزمار وعن الکُوبات و الکُبرات.»(کافی ۴۳۲/۶)
" زفن" به رقص تقسیر شده است. "مزمار" هم نوعی نی است. "کوبات" به معنای طبل کوچک است. ولی معانی دیگری هم احتمال داده شده: نرد و شطرنج و ساز و آواز و"کبرات" طبل‌ها و یا نوع خاصی از آن است.
اما تحقیق در این حدیث مقتضی دو نکته است:
اولا: راوی روایت "ابی اسماعیل سَکُونی" است و ایشان از آنجا که شیعه نبوده ؛ همه حدیث شناسان و رجالیون و فقه اندیشان او را فردی صددرصد مورد اطمینان نمی دانند؛ ولی ما با اتکاء به قول مشهور؛ از این تردید صرف نظر کرده و بر روایات نقل شده به وسیله "سکونی" مُهر تایید می زنیم.
ثانیا: کلمه "زفن" که در حدیث آمده و مورد نهی پیامبر(ص) قرار گرفته، در مشهور به معنای "رقص" است؛ بر این اساس باید گفت "رقص" از سوی پیامبر (ص) به عنوان یک فِعل و رفتار حرام معرفی شده است. اما در برخی از کتاب‌های لغت و ترجمه ، معنای متفاوتی از "زفن"گفته اند: "الزفن الوطی الارض برجله" . زفن را بمعنای "پایکوبی" تعریف کرده اند این در حالی است که پایکوبی حرمت فتوائی ندارد به همین دلیل مرحوم آیت الله تبریزی معنای قطعی "زفن" را رقص ندانسته و حرمت رقص را مستند به این حدیث نمی داند بلکه حرمت آن را از زاویه هایی مانندایجاد فحشاء با تحریک نیروی جنسی می داند.
خطای نهاد منتسب به نظام
موضوع بعدی معرفی و نمایاندن شخص خاطی است. بر اساس تسالم و قبول "حرمت رقص" در تمام موارد و نیز در تمام امور و حتی از تمام اشخاص ، آیا برای معرفی و نمایاندنِ شخص خاطی، در سطح عموم، آن هم در رسانه عمومی و سراسری، همراه با اعتراف گیری و ایجاد فشار روانی بر شخص و اشکی را در آوردن، دارای مجوز شرعی است؟
آیه نوزدهم سوره نور حرمت قطعی این کار را مطرح نموده: «إِنَّ الَّذِینَ یُحِبُّونَ أَن تَشِیعَ الْفَاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَاتَعْلَمُونَ» ترجمه ؛ كسانی كه دوست دارند زشتی‌ها در میان مردم با ایمان شیوع یابد، عذاب دردناكی برای آن‌ها در دنیا و آخرت است.
پیامبر اسلام(ص) فرمود:«كسى كه كار زشتى را نشر دهد همانند كسى است كه آن را در آغاز انجام داده است».(تفسیرکنزالدقائق)
عجبا از ادعای  دین داری آقایان! افشا گناه و آلودگی اخلاقی که مربوط به فحشا و امور آلوده دامنی می شود را قرآن در سطح خصوصی اجازه نفرموده تا چه برسد به سطح "رسانه ی به اصطلاح ملی" !
چند سوال :
آیا در ظاهر جامعه ، با گفتن ها و میزگردها و مصاحبه ها در مورد خطا چند جوان، قُبح گناه شكسته نمی‌شود؟
آیا این شكستنِ سدی که امروز متاسفانه شاهدش هستیم، آثار حرکات بیرون از چهارچوب های شرعی و عقلی مدعیان! نیست؟
آیا با این روش ها ؛ جامعه و خصوصا نسل جوان را علاقمند به معنویت کرده ایم؟
آنانکه مدعی دین و مسئول ارائه ارزش ها به جامعه هستند! با دید انصاف این حدیث را بارها و بارها بخوانند:
مردی خدمت امام کاظم (ع) آمد و گفت:فدایت شوم ازبرادر دینی ام کاری نقل کردند که من آن را ناپسند دانستم‌ و از خودش پرسیدم، انکار کرد در حالی که جمعی از افراد موثق و قابل اعتماد این مطلب را از او نقل کردند؟ حضرت امام کاظم (ع)فرمود:گوش و چشم خود را در مقابل برادرت تکذیب کن حتی اگر "پنجاه نفر قسم" خوردند که او کاری کرده و او بگوید نکرده ام از او قبول کن و از آنها نپذیر ... هرگز چیزی که مایه عیب و ننگ می شود و شخصیتی را از بین می برد در جامعه منتشر نکن ...(کافی ۱۴۷/۸)
خدانکندکه پنجاه نفر جمع شوند که بخاطرمطامع شخصی و جناحی ، فردی راخراب کنند!
خلاصه سخن ؛ همانطوریکه "ذائقه ی فقهی و اخلاقی" دین اسلام بر محافظت از شخصیت معنوی فرد و جامعه است و با حرکاتی که جامعه را به بد اخلاقی و بی بندو باری سوق می دهد ، مخالف است؛ همین "ذائقه فقهی و اخلاقی" دین ما از شکستن حریم افراد و نمایان کردن خصوصیات منفی آنان و یا رفتار به اشتباه رفته آنان ، به شدت مخالف است.
بسمه تعالی
انا لله و انا الیه راجعون
خبر درگذشت حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ حسینعلی احمدیان نجف آبادی رضوان الله تعالی علیه موجب تاثر و تالم گردید. این مصیبت را خدمت خانواده گرامی ایشان و بازماندگان داغدار تسلیت عرض می نماییم. از خداوند منان برای آن مرحوم مغفور رحمت و مغفرت و حشر با اولیا الله و برای کلیه بازماندگان اجر و صبر خواهانیم.
مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم
۲۲/۴/۱۳۹۷
 
بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
خبر درگذشت آیت الله میرزا محسن دوزدوزانی رضوان الله تعالی علیه موجب تاسف و تاثر گردید. آن مرحوم سالیانی طولانی به تدریس و تربیت طلاب در حوزه علمیه قم مشغول بود. مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم این مصیب را به خانواده آن مرحوم و شاگردان و دیگر بازماندگان تسلیت عرض نموده، از خداوند متعال برای آن مرحوم مغفور علو درجات و حشر با اهل بیت علیهم السلام و برای بازماندگان صبر و اجر مسالت داریم.
مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم
۲۲/۴/۱۳۹۷
 
فاضل میبدی: باید با خطیبی که تصور می کند مردم گناهکار هستند برخورد شود.ادبیات ما در نماز جمعه‌ها و در خطبه‌ها روزبه‌روز خشن‌تر شده است. خطیبی که می‌آید در نماز جمعه به‌گونه‌ای سخن می‌گوید که گویی نصف مردم ایران غرق در گناه هستند، باید با آن‌ها برخورد شود.
عضو مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم گفت: تفکر ما باید تغییر کند. اینکه بخواهیم مداوم به کشورهای خارجی فحاشی کنیم و بگوییم تمام تقصیرات بر گردن خارج از کشور و شبکه‌های اجتماعی است مسئله‌ای را حل نمی‌کند.
حجت الاسلام فاضل میبدی عضو مجمع مدرسین و محققین گفت: تفکر ما باید تغییر کند. اینکه بخواهیم مداوم به کشورهای خارجی فحاشی کنیم و بگوییم تمام تقصیرات بر گردن خارج از کشور و شبکه‌های اجتماعی است مسئله‌ای را حل نمی‌کند. باید توجه کرد که ریشه اصلی مسائل در این است که از خودمان نمی‌پرسیم چرا ما به وعده‌های خود عمل نمی‌کنیم، ادبیات خشن داریم و گفت‌وگوی ملی را جدی نمی‌گیریم.
او گفت: تا زمانی که رویکرد مسئولین ما بر اساس بنیاد اخلاقی و رقابت سیاسی در کشور بر مبنای عقلانیت جمعی نباشد ما مشکل‌داریم. امروز نگاه کنید بازار تهمت و توهین و به حریم خصوصی مردم سرک کشیدن گرم است. تا این‌ها هست سال‌ها هم بگذرد مشکلات حل نمی‌شود. هر چه از عمر انقلاب گذشته است آمار این بداخلاقی‌ها بیشتر شده است.
صفحه1 از345
بازگشت به بالا